Home Concertagenda Dirigent Koorleden Bestuur Geschiedenis Concertfoto's Componisten Overige zaken

Henry Purcell

Geboren: 1659 te Londen

Overleden: 21 november 1695 te LondenWas van ca. 1669 tot 1673 als koorzanger verbonden aan de Chapel Royal, die werd geleid door Henry Cooke en na diens overlijden in 1672 door Pelham Humfrey, een voorvechter van de Franse muziekstijl van Lully.

De eerste waarschijnlijk aan Purcell toe te schrijven compositie komt voor in Playfords Choice songs and ayres uit 1676.


In 1673 werd hij leerling van John Blow, die hij in 1679 opvolgde als organist aan Westminster Abbey; in 1682 werd hij benoemd tot organist aan de Chapel Royal. Voor beide instituten schreef hij kerkmuziek, maar daarnaast hield hij zich intensief bezig met het componeren van toneelmuziek, instrumentale muziek en wereldlijke vocale werken, waaronder zeer veel liederen en vele 'odes', gelegenheidscantates voor koor, soli en orkest.

In 1683 verschenen zijn eerste werken in druk: twaalf triosonates voor twee violen en continuo.

Uit het voorwoord bij deze uitgave blijkt dat hij zich naar Italiaans voorbeeld richtte, waarbij volgens sommige historici de sonates van Giovanni Battista Vitali doorslaggevend zijn geweest.

Toch zijn in deze sonates veel traditionele Engelse elementen te vinden, iets wat uit de Fantasias voor gamba-ensemble (consort) uit 1680 nog veel duidelijker spreekt.

De enige werkelijke opera die Purcell schreef, is Dido and Aeneas, een meesterwerk dat tussen 1688 en 1690 ontstaan moet zijn. Wel schreef hij daarna nog vijf semi-opera's: opera's met gesproken dialoog of toneelstukken waarin de muziek een groot aandeel heeft.


Purcells muzikale stijl wordt gekenmerkt door een vermenging van traditionele Engelse invloeden met Italiaanse en, in mindere mate, ook Franse stijlkenmerken. Vermeldenswaard is in dit verband de door hem herziene twaalfde druk van Playfords Introduction to the skill of musick (1694), waaruit zijn technische en esthetische inzichten duidelijk blijken.

In zijn vocale werken wist hij op een geheel eigen wijze zijn muziek aan het Engelse taalidioom te binden. Hij schiep een koorstijl met een eigen karakter, die op Händels Engelse oratoria van grote invloed is geweest.

In harmonisch en contrapuntisch opzicht is zijn werk vaak geavanceerd.


Zijn broer Daniel Purcell (Londen ca. 1663 – aldaar 12 dec. 1717) was organist en componeerde vnl. toneelmuziek en masques.




Werk: (behalve de genoemde): Semi-opera's: The prophetess, or the history of Dioclesian (1690; Fr. Beaumont en J. Fletcher, n. Th. Betterson); King Arthur (1691; J. Dryden); The fairy queen (1692; anon. bew. v. Shakespeare); The tempest (1695?; Th. Shadwell, n. Shakespeare); The Indian queen (1695; J. Dryden en R. Howard). – Toneelmuziek: bij werken van Shakespeare, Dryden, Congreve, D'Urfey, Beaumont en Fletcher; meer dan zestig anthems. – Voorts: services, hymnen, psalmen en geestelijke liederen, odes, wereldlijke cantates, catches, driestemmige liederen, duetten en liederen met continuo. – Instrumentale muziek: o.a. voor strijkers met en zonder continuo, voor blaasinstrumenten, voor klavecimbel en voor orgel.

Geraadpleegde sites:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Henry_Purcell